Auteur Topic: Born to be alive richting Belgie: KV Mechelen - Anderlecht  (gelezen 3745 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Ici c est Paris

  • Berichten: 1352
  • Geslacht: Man
Born to be alive richting Belgie: KV Mechelen - Anderlecht
« Gepost op: jan 15, 2009, 22:22:58 »
KV Mechelen – Anderlecht, 13 januari 2009



Begin december waren er weer plannen om eens een wedstrijd te bezoeken. Enkelen van ons waren inmiddels in het bezit van een rijbewijs, wat het natuurlijk allemaal een stuk makkelijker en goedkoper maakte om een wedstrijd in het buitenland te bezoeken. Na bestudering van schema’s in België, Frankrijk en Duitsland kwamen we tot de ontdekking dat er begin januari een ronde in de Beker van Belgie (Cofidis Cup) op het programma stond, de 8e finale. Daarbij stond KV Mechelen-Anderlecht als het op papier beste affiche, wij hadden Achter de Kazerne nog nooit gezien, en wat is mooier dan het tijdens zo’n topwedstrijd te bezoeken. Ook handig was dat het een doordeweekse avond zou betreffen, dinsdagavond 13 januari, en dat er zodoende ook geen Nederlands voetbal zou zijn, de meesten hebben namelijk een seizoenkaart bij hun club en missen niet graag een wedstrijd. Het leek ons van tevoren vrij lastig om kaarten te krijgen via internet, maar een kleine blik op de KV-site leerde ons dat via Ticketingonline de staanplaatsen in de verkoop gingen, dus besloten we om dat te doen. Met een paar simpele klikken op de knop waren de tickets geregeld en zo zouden er op 13 januari 4 kaarten op ons liggen te wachten op het secretariaat van KV Mechelen.

Een weekje voor de wedstrijd werden we nog even onaangenaam verrast door het winterse weer waardoor het spelen van de wedstrijd even onzeker was, maar in het weekend voor de wedstrijd waren vrijwilligers aan de slag gegaan om het veld sneeuwvrij te maken en met resultaat, op de dag voor de wedstrijd bleek dat er niets meer mis kon gaan.

Zo stonden wij dus op een mistige dinsdagmiddag rond half 5 bij het Centraal Station van Maarssen, 4 man sterk, om de helse autotocht naar Mechelen te gaan voltooien. Tot aan de Belgische grens hadden we voortdurend file gehad, maar 1 van mijn medereizigers had een 1 of andere foute CD bij zich, waardoor de reis toch niet begon te vervelen. Onze oren werden 2,5 uur lang blootgesteld aan de grootste terreur der muziekgeschiedenis (klassiekers als ‘Born to be alive’, ‘I like to move it’ en ‘Wiggle wiggle’ kwamen voorbij), iets wat grote hilariteit opleverde in ons racemonster. Fileknooppunt Antwerpen werd verrassend snel en zonder files genomen en dan in Mechelen ook niet zo ver meer. Zo reden wij rond 7 uur bij afrit Mechelen-Noord  de E19 af, en werden we getrakteerd op een vreemd gezicht, 2 stadions met brandende lichtmasten in de duisternis. Blijkbaar was RC Mechelen aan het trainen voor de bekerwedstrijd thuis tegen Zulte Waregem een dag later, en niet zonder resultaat zou later blijken. Bij het binnenrijden van Mechelen kom je langs het stadion van Racing waar ik me vergaapte aan de prachtige hoofdtribune, die boven alles uitstak, op de Bijlmerflats in de woonwijk na. Opvallend dicht bij het stadion van Racing lag het stadion van KV Mechelen, waar het al een gezellige drukte was geworden. Via een duister steegje reed onze chauffeur nog bijna rechtstreeks het stadion in, maar overleg met de medereizigers leidde uiteindelijk toch tot de beslissing om de auto gewoon in de woonwijk rond het stadion te parkeren.  Daarvandaan was het stadion niet ver meer, al moesten we nog wel een kwartier door het regenachtige Mechelen lopen, door uitvak-afzettingen en dichte bebouwing rond het stadion. We werden nog aangevallen door een kleuter van een jaar of 10 die ons vermoedelijk iets probeerde aan te smeren, maar hij deed dat in een werkelijk onverstaanbaar Mechels accent. Geen succes voor hem dus.

Eenmaal bij het secretariaat waren de tickets snel afgehaald en gingen wij de fanshop eens verkennen. De inmiddels bekende sjaal met ‘KV Mechelen 1 – 0 Ajax Amsterdam’ erop kon ik natuurlijk niet laten liggen en geïnspireerd door een mede-groundhopper kocht ik ook een pin van KV Mechelen. 14 euro lichter mengden wij ons weer onder het publiek achter de tribune, waar het al goed volliep bij de vele kantines en eettentjes. Ikzelf waagde mij niet aan het stadionvoer, maar volgens mijn vrienden die de stap wel durfden te nemen was het best te doen. We gingen onze tribune opzoeken, het liep inmiddels tegen acht uur, en tribunes druppelden langzaam vol. De staantribune aan de lange zijde tegenover ons was al goed vol, en in het uitvak namen langzaam de supporters uit Brussel plaats. Onze eerste indruk van ‘Achter de Kazerne’ (officieel moet je Veoliastadion zeggen, maar dat weigeren ik en de fans van ‘Malinwa’ te doen) was goed, de lange zijde met alleen maar staanplaatsen was mooi en achter het ene doel stond een mooie tribune met onder staanplaatsen en boven zitplaatsen. Aan de andere lange zijde stond een vreselijk grote tribune met een paar zitplaatsen maar vooral business-seats. Wij zelf stonden op de staantribune voor de hoofdtribune, aan de zijlijn, naast de dugout van KVM.

Inmiddels kwamen de spelers van KV Mechelen het veld op, en de spelers werden hartelijk verwelkomd door de inmiddels volgelopen staantribune aan de overzijde. Voor mij persoonlijk liep er 1 held rond bij Malinwa, namelijk Giuseppe ‘Pino’ Rossini. Deze spits van KVM is vermoedelijk 1 van de minste die we ooit in Utrecht hebben gezien, maar op zijn werklust was nooit wat af te dingen. Ben hem eeuwig dankbaar voor de doodschop die hij ooit aan Theo Lucius gaf toen die er om vroeg. Ook nog bij KV Mechelen deed Olivier Renard mee, ex-Standard-doelman die van Preud’homme om onbegrijpelijke reden mocht gaan. Echter is Renard nog altijd een groot fan van de Rouches. Verder kende ik nog wel Vleminckx, de spits die ik vooral van de Belgische teletekst ken als zijnde de topscorer van KVM. Volgens mij een beetje de vedette van de ploeg. De Anderlechtspelers die wel bij mij bekend waren (we zagen ze ook al 2 keer eerder) werden getrakteerd op massaal boegeroep en het spreekkoor ‘dikke nekken’, wat weer bij het volgelopen Anderlecht-vak tot opgefokte reacties leidde. De afstand tussen beide clubs is best klein, zo’n 30 km, dus was er een grote run op de kaarten geweest van de Anderlecht-kant. Blijf dat toch een vreemde verschijning vinden, dat tweetalig zingen, zo hoorde wij binnen een minuut ‘En wie niet springt is voor KV’ en ‘Malinwa Malinwa on t’encule’.

Ondertussen was ook de mascotte en zoals zo vaak in Belgie de fanfare het veld opgekomen. Dat leidde weer tot grote hilariteit bij ons, want bij hun rondje langs de tribunes trokken de muzikanten zich niks aan van wat er om hen heen gebeurde. Zo liepen ze dwars door het inschieten van de keeper van Renard heen, en denderden ze ook dwars door de oefeningen van de gasten heen. Ook de methode van de keeperstrainer van de keeperstrainer van Mechelen was op zijn minst opmerkelijk te noemen, zo ramde hij de bal uit zijn handen richting doelman Renard, maar schoot hij zeker 75% van de ballen over, waar de mensen op de dicht op het veld staande tribunes wegdoken voor de vuurpijlen die hij afvuurde.
De spelers waren na het oponthoud inmiddels klaar met hun oefeningen en naar binnen verdwenen, en was het tijd voor een moment van stilte. Clubicoon Lei Clijsters, de aanvoerder van de ploeg die Ajax versloeg en ‘vader-van’ was immers een week voor de wedstrijd aan de gevolgen van longkanker overleden. Hij was slechts 52 jaar oud. De stadionspeaker legde aan het hele stadion uit wat de procedure zou zijn, echter een combinatie van een slechte geluidsinstallatie en het lastige dialect zorgde ervoor dat wij daarvan niet veel meekregen. Maargoed, het zou ons snel duidelijk worden. Een lokale zanger kwam het veld op en begon You’ll never walk alone te zingen en direct na hem kwamen de ploegmaten van ‘onze vriend Lei’ (zoals hij steevast genoemd werd) uit het succesjaar 1988 (waarin beslag werd gelegd op de EC II en de Europese Supercup) kwamen het veld op. Zij legden het shirt van Clijsters neer op de middenstip en gingen in een halve cirkel om de middencirkel staan. Wij herkenden onmiddellijk Piet den Boer, Erwin Koeman en John Bosman tussen de spelers. Halverwege het You’ll never walk alone stopte de zanger en nam het publiek (zowel thuis als uit) het over, wat een absoluut kippenvelmoment was voor alles en iedereen. De harde kern op de lange zijde ontrolde een mooi spandoek met de beeltenis van Clijsters en de tekst ‘Vaarwel kapitein’ Na het nummer kwam er direct een minuut stilte waarbij in het begin nog een enkeling in het uitvak vervelend deed maar je daarna een speld kon horen vallen. Ik schaamde me zelfs voor het minimale geluid wat mijn camera maakte.Tijdens de minuut stilte kwamen de spelers het veld in doodse stilte het veld op. Het enige geluid wat je hoorde, was het geklak van de noppen van de spelers. Inmiddels was de minuut afgelopen en begon het hele stadion te klappen en te roepen. De spelers sloten de kring rond de middencirkel, en was het tijd voor de treurmuziek van een eenzame trompettist, die boven de spelerstunnel stond. Wederom luisterde het publiek ademloos. Ik was erg onder de indruk van de hele ceremonie. Zo ga je met clubhelden om. Inmiddels gingen de oud-spelers het veld af, namen de spelers van beide ploegen hun positie in en kon de wedstrijd beginnen.

Het was een echte bekerpot met veel strijd, waar je veel van meekreeg, doordat je pal op het veld stond en naast de dugout. Ondanks het voortdurende gezang kreeg je dus toch veel mee van de aanwijzingen vanaf de bank en van de spelers onder elkaar.  Na een kleine 10 minuten schreeuwde heel Mechelen om een penalty, maar kreeg het geen gelijk, terwijl het er wel waarschijnlijk wel een was. We konden het niet helemaal goed zien, omdat die hoek niet helemaal zichtbaar was doordat de dugout van KVM in de weg stond. Vijf  minuten later kregen ze dan wel een penalty, terwijl dat er dan weer geen was. Vedette Bjorn Vleminckx zette de penalty feilloos om, 1-0 voor KV. Vleminckx gaat zo’n beetje in het uitvak staan om zijn goal te vieren, krijgt alles wat voor handen is naar zijn hoofd gegooid maar zit daar niet mee, raapt het keurig op en levert het in bij de scheidsrechter. Kort daarna, gaat Anderlecht-speler Boussoufa de 16 in, wordt duidelijk gehaakt, maar heeft zijn reputatie duidelijk niet mee, en krijgt geel voor een schwalbe. Boussoufa heeft in Belgie de reputatie van matennaaier en duikelaar, maar ik vind hem vooral heel goed. Kreeg constant het hele publiek over zich heen, daagde ze allemaal uit tot de KV Mechelen-bank aan toe, maar kreeg ze toch een aantal keer stil met mooie acties, maar had de pech dat hij de scheidsrechter duidelijk tegen zich had. Toch stond hij 10 minuten later aan basis van de gelijkmaker,  nam een corner, uit de kluts kwam de bal bij Juhasz die rechtsback Rnic wist te vinden, die raak kopte: 1-1. Daarna gingen Boussoufa en Rnic even de KV-aanhang uitdagen, en maakten een wandeling langs de harde kern richting hun eigen fans. Hierna gebeurde er weinig meer tot de rust, 1-1. Wij hadden het heerlijk naar ons zin, het was een leuke pot. 1 van mijn medereizigers maakte nog de prachtige en bloedserieuze opmerking ‘Hee, die 2 spelers heten allebei Krefima, zijn dat broers’ over de shirtsponsor op de rug van de geel-rode shirts.

KV Mechelen begon beter aan de 2e helft, en zo begon vlak voor onze neus linksback Asare aan een rush tot in de 16-meter, zette voor en rechtsbuiten Mununga werkte keurig af, 2-1. Daarna kreeg KV nog wat kansen op de 3-1 en was Anderlecht helemaal de weg kwijt. De donkere spelers Mununga en Asare maakte het mooie weer en dat leidde tot grote frustraties bij met name Anderlecht-spelers Deschacht en Biglia. Dat leidde tot een luid ‘Deschacht kan het niet aan’ van het KV-publiek. Na een minuut of 10 nam Anderlecht de regie weer over en  is het die regie tot het einde niet meer kwijtgeraakt. Zo kregen ze vele kansen op de 2-2, raakten de paal via Rnic, maar telkens was het eigen onkunde of stond doelman Renard in de weg. Ik hoopte sterk dat hij er nog in zou gaan voor RSCA, iets wat volgens mij ook best te merken was. Op de counter kreeg Malinwa nog wat kansen, maar dat werd telkens slecht uitgespeeld. Zo bleef het 2-1 en was het feest bij KV Mechelen, en werd het publiek uitgebreid bedankt. Wij zochten de auto op en we konden aanzienlijk harder terugrijden. We stopten nog even voor wat eten in Hazeldonk en waren rond 1.15 in de nacht weer thuis.

Ik dacht altijd dat KV Mechelen en zijn fans een beetje gehyped waren, maar nu ik er zelf ben geweest moet ik zeggen dat de sfeer er inderdaad heel goed is. Het stadion is ook erg leuk met zijn 4 verschillende tribunes en de wedstrijd was ook erg mooi. Al met al een topavond!

De foto’s:

                                 
Gezellige drukte voor het stadion.

                             
De eerste aanblik van het stadion: Het uitvak en de lelijkste tribune.

                                 
Een van de 4 lichtmasten.

                                       
De andere korte zijde.

                                     
Er was veel sneeuw gevallen in Mechelen.

                                       
De mascotte..

                                     
..en de fanfare.

                               
Ze hadden ons zien staan, want ze hielden even halt.

                               
YNWA op de volle staantribune.

                                 
Het volle uitvak.

                               
De oud-spelers in de middencirkel.

                             
Mechelen zwijgt.

                                 
‘Vaarwel kapitein’

                                 
De spelers sluiten de kring.

                                   
De enige man die geluid maakte.

                                 
Anderlecht maakt gelijk.

                         
Boussoufa gaat neer.

                   
Koeman en Bosman werden geïnterviewd in de rust.

                   
Thomas Chatelle kwam erin, net als Bulykin en Losada, maar het veranderde niks aan de eindstand.

                             
De inmiddels gewisselde Pino wacht met zijn ploegmaten op het eindsignaal.

                         
Mechelen viert feest.

Offline HJanneman

  • Berichten: 679
  • Geslacht: Man
Re: Born to be alive richting Belgie: KV Mechelen - Anderlecht
« Reactie #1 Gepost op: jan 15, 2009, 23:11:50 »
Gehyped of niet, de club heeft zeker een aantrekkingskracht, zo zie je bij veel Groundhoppers die België aangedaan hebben sowieso KV Mechelen in het lijstje terug, en vaak zijn ze, net als jij en ik, lovend over het bezoek.
Leuk verslag, veel herkenning(maargoed,op mijn leeftijd moet het korte termijn geheugen ook nog wel functioneren)!

Offline Hielke

  • Berichten: 864
  • Geslacht: Man
Re: Born to be alive richting Belgie: KV Mechelen - Anderlecht
« Reactie #2 Gepost op: jan 16, 2009, 08:51:16 »
Gehyped of niet, de club heeft zeker een aantrekkingskracht, zo zie je bij veel Groundhoppers die België aangedaan hebben sowieso KV Mechelen in het lijstje terug,

Dat zal bij mij waarschijnlijk niet veel anders worden, mocht ik eens richting Belgisch voetbal gaan in de toekomst. Erg leuk verslag.

Denniz1974

  • Gast
Re: Born to be alive richting Belgie: KV Mechelen - Anderlecht
« Reactie #3 Gepost op: jan 16, 2009, 08:54:29 »
geweldig verslag !!!

Offline Hugo

  • Berichten: 2882
  • Geslacht: Man
    • Cheese & Union
Re: Born to be alive richting Belgie: KV Mechelen - Anderlecht
« Reactie #4 Gepost op: mrt 29, 2009, 00:06:30 »
... Ik hoopte sterk dat hij er nog in zou gaan voor RSCA, iets wat volgens mij ook best te merken was...

Dat verbaast me te lezen bij een Standard-fan!

Offline Ici c est Paris

  • Berichten: 1352
  • Geslacht: Man
Re: Born to be alive richting Belgie: KV Mechelen - Anderlecht
« Reactie #5 Gepost op: mrt 29, 2009, 00:23:53 »
Dat verbaast me te lezen bij een Standard-fan!

Ach, ik voel die haat tegen Anderlecht niet echt. De club spreekt me in sommige opzichten niet aan, maar in bepaalde opzichten ook weer wel. Zo bevalt mij de sfeer in het Astridpark niet zo, maar het stadion zelf weer wel, en ook de shirts en sommige spelers zie ik graag. Zo vind ik de in Luik gehate Boussoufa juist een prachtige speler. De away-support in Mechelen was ook niet slecht. Je kan zeggen dat ik Anderlecht geen vreselijke club vind, maar dat Standard mij simpelweg veel meer bevalt.