Overigen > Overige sporten

2008 - jaar van de Pekingeend ; 2012 - jaar van de Sitting Duck

(1/13) > >>

hgrm:
Het is weer bijna zo ver. Nog even en de Olympische Spelen zijn weer voorbij. Ik kan haast niet wachten tot dat moment. Want ik heb een enorme hekel gekregen aan dit evenement. En ik zal ook uitleggen waarom. In 5 punten.

1) Supportersinflatie en chauvi-nationalisme

Nederland kent twee prachtige honkbalstadions en daarnaast nog een paar mooie velden. In de twee stadions, in Haarlem en Rotterdam, spelen Kinheim en -ik krijg het als HCAW'er bijna niet uit mijn toetsenbord- Neptunus, twee van de meest succesvolle clubs in Nederland en Europa. Zelfs voor Europacupwedstrijden en play-off finales komen er niet meer dan een handvol bezoekers in het stadion. Speelt echter het Nederlands team -vreemdelingenlegioen is een beter woord- dan zit het stadion tot de laatste plaats van de noodtribune vol. Waarom? Omdat het Nederlands team speelt. Daarom zijn de tribunes bevolkt met hossende, van-je-hela-hela-holala-figuren met te weinig bloed in hun alcohol en een oranje klomp op hun kop, die het verschil tussen slag en wijd, laat staan tussen wilde worp en doorgeschoten bal niet weten. Met de olympische spelen wordt dit nog een graadje erger.
Opeens is het hele land mountainbike-kenner, waterpolosupporter en zit iedereen midden in de nacht voor de buis als er een Hollander in de finale kleiduivenschieten zit. Op dat soort momenten heb ik medelijden met de echte mountainbikenert, waterpolofetisjist of kleiduivenmelker. Hun sport is gekaapt door de hersenloze oranjemassa.

2) Verliezen wordt winnen: prestatie-inflatie

Doorgaans ben ik een goede slaper. Zodra de eerste haren van mijn achterhoofd het kussen raken, ben ik weg, bijna in coma en kom ik de volgende ochtend pas weer bij mijn positieven. Soms, echter, heb ik een nachtmerrie waaruit ik badend in het zweet wakker. Dan zie ik weer de beelden voor me van de Olympische wielerwedstrijd van 1992. Casartelli wint. Dezelfde Casartelli zou later, in 1995, dodelijk ten val komen in de Tour. Maar daarover gaat mijn nachtmerrie niet. Nee, ik zie elke keer weer die beelden van een juichende Erik die als tweede over de finish komt. In plaats dat Erik zijn vuisten stukslaat op zijn stuur (of zijn stuur stukslaat met zijn vuisten) omdat hij de wedstrijd niet heeft kunnen winnen. Maar op de Olympische Spelen moet je blij zijn als je tweede wordt.
Stel je voor. PSV verliest de UEFA-Cup-finale door een goal in blessuretijd. Koevermans valt Gomez jankend van vreugde om zijn nek omdat hij een stukje zilver om zijn nek heeft. Hij zou dezelfde dag nog gratis teruggestuurd worden naar Excelsior'31. 


3) Het Ten Kortenaar-syndroom: deelnemers-inflatie.
Op de Olympische Spelen sport je niet voor jezelf maar voor je land. Bij een teamsport is daar bijna niet aan te ontkomen, bij duo's (zoals koppelkoers of tennisdubbel) heeft dit al ongewenste gevolgen. Zo hebben de topkoppels Post-Sercu of Gilmore-McRory nooit kunnen deelnemen omdat beide delen niet uit hetzelfde land kwamen.
Voor veel sporters wordt het erger. Stel je voor. Je bent de nummer vijf van de VS op op de 100 m sprint. Na je derde race onder de 9,90 van het jaar, kijk je op de wereldranglijst. Zevende. Vier landgenoten, een Jamaicaan en een verdwalde Engelsman staan voor je. Maar ook maar net. Je had niet eens een wereldrecord hoeven te lopen om drie plaatsen te stijgen. Jammer dat er net wat tegenwind stond. Je bent helemaal klaar voor de trials.
Twee weken later. Op een zonovergoten dag sta je in de finale. Het gaat hard. Heel hard. Geen idee op welke plaats je bent geëindigd. Dan de mokerslag. Persoonlijk record. En vijfde. Balen. Een dag later schaam je je. Het gaat er natuurlijk om DAT de VS goud wint op de 100 m. En niet WIE er wint. Dit overdenkende loop je naar het postkantoor om een aangetekende brief naar Europa te versturen. Op de terugweg neurie je dat liedje dat je opa je heeft geleerd. Brabançonne ofzo. Want je doet het natuurlijk wel voor je land.


4) Lege stadions, gefrustreerde fans: toeschouwersinflatie.

Een collega van mij vertelt me keer op keer hoe hij door zijn vroegere baas was getrakteerd op een reisje naar een ijshockeywedstrijd tijdens de Spelen van Hamar. Hij vond het prachtig, heeft genoten en zag Canada winnen van Zweden. Samen met nog honderden bobo's, sponsors,  geïnviteerden en locals die goedkoop localskaartjes konden kopen. Buiten, in de kroegen, verdronken de Zweden en Canadezen samen hun verdriet omdat ze de wedstrijd op TV moesten volgen. Naast hen zitten enkele Noren en een directeur van Esso, genietend van een flesje champagne, betaald van de winst die hun kaartjes op de zwarte markt hebben opgeleverd. In een hoekje zit een Canadese vrouw te sippen boven een glaasje water. Manlief kon net één kaatje betalen, waarschijnlijk van één van de Noren. Van het vakantiegeld is weinig meer over.
Ergens, in een bureaula op het hoofdkantoor van Unilever ligt ook nog een bundeltje kaartjes. Bestemd voor de afnemers van melkpoeder in Latijns Amerika, maar vergeten uit te delen. Gelukkig zijn de stoeltjes in het ijsstadion fel gekleurd, zodat het lege vak bij de middellijn niet opvalt.


5) Erica en Wim-Lex: feestinflatie

Als je wint zijn we blij. Dat moet gevierd worden, of je dat nu wilt of niet. Op die momenten dat je je persoonlijke triomf staat te vieren, met z'n vieren, al die uren in die boot die eindelijk uitbetalen. Of erger nog, inwendig zwaar balend omdat die Duitser weer gewonnen heeft. Je was er zo dicht bij en nu sta je daar, gemaakt vrolijk om dat stukje zilver dat je als echte sportman het liefst in de Gele Zee zou flikkeren.
Dan opeens ruik je lui zweet in je buurt. Je voelt een dikke arm op je schouder en voelt een kus op je wang. NIET NU!. Je ergste nachtmerrie wordt werkelijkheid. Wim-Lex hangt om je nek. LAAT ME MET RUST. Dit is mijn moment. Opzouten. Je weet je nog in te houden, maar het scheelt niet veel of je pleegt majesteitsschennis. Het enige wat je weerhoudt, is dat je binnenkort nog bij z'n moeder op de thee moet. En dan wil je natuurlijk niet gekappiteld worden omdat je haar zoontje aan het huilen hebt gemaakt.
De woede maakt plaats voor berusting. Na Wim-Lex krijg je drie natte zoenen van Erika. Met lood in de schoenen ga je 's avonds naar het Heineken Holland House. In de wetenschap dat je je tot met een beetje pech minstens drie uur 's nachts moet begeven onder de ladderzatte captains of industrie en het aangeschoten ambassadepersoneel, denk je na hoe je er onderuit kan komen. Want na een jaar celibatair leven alleen in het teken van de sport, wil je zo snel mogelijk met je vriendin de koffer in duiken.
Een paar gekke bokkesprongen en dan een knieblessure veinzen? Nee, dat is al gedaan. Je plas inhouden bij de dopingcontrole? Nee, dan moet je alleen maar nog langer blijven? De vermoeidheid slaat toe en je ondergaat je lot. Hoe warenn de lyrics van het paard op de gang ook al weer?

Han:
Vanuit het perspectief van de deelnemende sportman- of vrouw lijkt het mij fantastisch.

TeeZee:

--- Citaat van: Han op apr 16, 2008, 22:53:16 ---Vanuit het perspectief van de deelnemende sportman- of vrouw lijkt het mij fantastisch.

--- Einde van citaat ---
Mij ook. Je krijgt een unieke kans om met collega's van andere sporten op te trekken.

hgrm:

--- Citaat van: TeeZee op apr 17, 2008, 09:25:48 ---
--- Citaat van: Han op apr 16, 2008, 22:53:16 ---Vanuit het perspectief van de deelnemende sportman- of vrouw lijkt het mij fantastisch.

--- Einde van citaat ---
Mij ook. Je krijgt een unieke kans om met collega's van andere sporten op te trekken.

--- Einde van citaat ---

Die gedachtengang kan ik niet echt volgen. Waarom zou je opeens met collega's van andere sporten willen optrekken. Wat houd je tegen, als je echt geïnteresseerd bent, als volleyballer eens bij honkbal of als wielrenner eens bij atletiek te gaan kijken. Daar heb je helemaal geen olympische spelen voor nodig. Bovendien is een beetje sporter gefocust op zijn eigen prestatie.
Voor het bobovolk eromheen is het allemaal mooi en prachtig, maar de sporter heeft oogkleppen op.
Het valt me op dat je alleen sporters die zelf hebben gefaald, het hebben over de 'olympische sfeer' enzo.

Han:

--- Citaat van: hgrm op apr 17, 2008, 14:52:31 --- Die gedachtengang kan ik niet echt volgen. Waarom zou je opeens met collega's van andere sporten willen optrekken. Wat houd je tegen, als je echt geïnteresseerd bent, als volleyballer eens bij honkbal of als wielrenner eens bij atletiek te gaan kijken. Daar heb je helemaal geen olympische spelen voor nodig. Bovendien is een beetje sporter gefocust op zijn eigen prestatie.
Voor het bobovolk eromheen is het allemaal mooi en prachtig, maar de sporter heeft oogkleppen op.
Het valt me op dat je alleen sporters die zelf hebben gefaald, het hebben over de 'olympische sfeer' enzo.

--- Einde van citaat ---

Beste hgrm, het laatste gelezen hebbend, mocht er sprake zijn van waarheidsgehalte; big deal.

Ik probeer mij er een voorstelling van te maken dat ik mede door natuurlijke aanleg, een voorbeeldig brooddieet en de nodige fysieke inspanningen namens Angola afgevaardigd wordt naar Peking voor het onderdeel hinkstap qua hoogspringen.

Als ik dan de gouden medaille omgord krijg door een Gualtamateekse bobo uit de IOC periferie ter hoogte van Midden-Amerika laat ik mij overmand door emotie graag knuffelen door het afgereisde regeringsrapalje uit Luanda in de wetenschap dat die judaskus mij een villa oplevert plus rantsoenvrije rijst voor de nog aan te trouwen familie tot de volgende Spelen.

Je schreef dat tijdens die schermutselingen ik na een paar jaar celibatair leven oog zou hebben voor 'het in de koffer duiken met mijn vriendin' in plaats van wangzoenen uitdelen met de equivalente Erica Terpstra . Die nacht doe ik er gratis bij. Alsof dat wicht  na dozijnen maanden onthouding zich druk zou maken over het uitwisselen van hormonen in de wetenschap dat ik haar en haar familie al hinkstapstrongend uit de sloppen heb geparachuteerd.

Navigatie

[0] Berichtenindex

[#] Volgende pagina

Naar de volledige versie