Auteur Topic: Voetbal in - het land van de rijzende zon - Japan  (gelezen 10888 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Robbie

  • Berichten: 281
Re: Voetbal in - het land van de rijzende zon - Japan
« Reactie #30 Gepost op: dec 19, 2016, 21:01:48 »
Dank je wel Nort. Ik heb alle posts met plezier gelezen.

Offline Nort

  • Berichten: 1847
Re: Voetbal in - het land van de rijzende zon - Japan
« Reactie #31 Gepost op: dec 21, 2016, 16:29:51 »
Bedankt voor alle complimenten :) Vond het ook leuk om te doen!
« Laatst bewerkt op: dec 21, 2016, 16:35:15 door Nort »

Offline Freebird

  • Berichten: 779
Re: Voetbal in - het land van de rijzende zon - Japan
« Reactie #32 Gepost op: dec 21, 2016, 19:56:48 »
Jaloers op je belevenissen Nort. Daar kan je een lange avond verhalen vertellen mee vullen :)

Offline Jehoentelaar

  • Berichten: 1126
  • Groundhoppen kent geen divisie
Re: Voetbal in - het land van de rijzende zon - Japan
« Reactie #33 Gepost op: dec 21, 2016, 21:47:42 »
Leuke posts allemaal, met plezier gelezen!
Foto's en verslagen op https://www.facebook.com/jehoentelaar.

Twitter: @PreussenFanNL

Offline Nort

  • Berichten: 1847
Re: Voetbal in - het land van de rijzende zon - Japan
« Reactie #34 Gepost op: mei 21, 2018, 10:34:51 »
1,5 jaar na mijn laatste wedstrijd in Japan, stond er weer een voetbalwedstrijd in het land op het programma. Anders dan in Europa loopt de competitie van februari tot december en waren er van ‘beslissende’ wedstrijden geen sprake. Toch was het nog puzzelen en zoeken voor een mooi programma, want de indeling zat me niet mee.

De aankondiging dat er voortaan ook op vrijdag gevoetbald zou worden, bleek in de praktijk niet te kloppen en ook het aangekondigde ‘feest-weekend’ ter ere van het 25-jarig bestaan van de J-League bleek een stuk minder feestelijk te zijn. Op zaterdag was er de mogelijkheid tot een dubbel, maar was ik uitgerekend al bij de late wedstrijd geweest. Anyway, genoeg geklaagd, tijd voor een terugblik op een geslaagd voetbalweekend.

Voorbeschouwing
Kashiwa Resyol – Kawasaki Frontale was de eerste wedstrijd en direct een interessante. Hoewel beide clubs in de ‘metropool’ van Tokyo liggen, is het een affiche dat de naam ‘derby’ niet mag dragen. Waar Kawasaki afgelopen seizoen kampioen werd, behaalde Kashiwa Reysol op haar beurt ook de Aziatische Champions League. Beiden lieten zich echter verassen door clubs uit China en Zuid-Korea en ook in de competitie loopt het alles behalve goed en is de achterstand op de koploper al opgelopen tot 13 en 17 punten.

Doordat het stadionnetje van Kashiwa vrij klein is (14.000), durfde ik niet te wachten tot de wedstrijddag en deed ik een dappere poging om in de supermarkt een kaartje te bestellen. Dat moest echter via een computer in enkel de Japanse taal. Vijf minuten later stonden er zes Japanners om me heen druk te discussiëren en uiteindelijk werd er iemand gevonden die het ei van Columbus had gevonden en een kaartje voor me regelde. Al was het wel een kaartje voor de singing section, vakken die ik normaliter liever mijdt.


Vooraf werd de route aandachtig besteed, waarbij vooral de terugreis in perfectie werd voorbereid. Wilde ik namelijk de aftrap van Yokohama Marinos halen, dan moest ik erin slagen om op twee stations een overstap van 2 minuten te halen. Dat was van latere zorg, eerst konden we genieten van Kashiwa Reysol – Kawsaki Frontale ofwel Hitachi vs Fujitsu.

Japanse bedrijven aan de macht
In Japan zijn namelijk, op een paar uitzondering na, alle voetbalclubs in handen van bedrijven en dat klinkt slechter dan het in de praktijk is. Succes in Japan is erg belangrijk voor het imago van het bedrijf en nog ver voordat er een professionele competitie in Japan werd opgezet, besloten veel bedrijven een bedrijfsteam in onder andere baseball en voetbal op te zetten. Dat gebeurde op amateurbasis, waarbij de werknemer dan drie dagen voor het bedrijf werkte en de andere twee trainden op kosten van de baas.

Misschien is het wel juist dat dankzij deze structuur dat de Japanse competitie erg onvoorspelbaar is, met zes verschillende kampioenen in de afgelopen 8 jaar. Sjeiks of andere exoten komen in Japan niet aan de bak en de bedrijven zitten er niet op te wachten op miljarden Japanse Yen aan spelers uit te geven, waarbij ze de investering nooit terug kunnen verdienen.

Kashiwa Reysol – Kawaski Frontale
Z’n 1,5 uur voor de aftrap was het al druk in het stadion en deed de buggy parkeerplaats me vermoeden dat ik in Disneyland was. Voor Japanners is de week namelijk erg overzichtelijk ingedeeld, van maandag t/m vrijdag is het werken én borrelen (lees: tegen tienen ladderzat thuiskomen van het werk) en in het weekend is het family time en wordt zelfs de jongste kroost van een paar maand overal mee naar toe gesleurd. Dus ook naar het voetbal en dat bleek zowel voor ouders als het kind een hinderlijke last.

Waar in Europa het hip is om casual gekleed naar het voetbal te gaan, doen ze in Japan nog massaal en dan bedoel ik ook massaal een voetbalshirt aan. Vooral de penningmeesters kunnen daar erg tevreden over zijn, want ze worden voor het kleine bedrag van €110,- per stuk verkocht. Zodoende stond ik dus zo ongeveer als enige met een blauw i.p.v. geel shirt op de tribune. Maar zoals altijd hebben ze in Japan overal een oplossing voor en kwam er binnen de minuut iemand aanzetten met een geel hesje. Mijn buurman schonk me vervolgens nog zijn sjaal en ik was omgetoverd tot een echte Kashiwa fan. 


Die buurman werd al snel mijn ‘vriend’ al kon die zeer gebrekkig Engels en vond communicatie plaats via Google Translate. Het aanbod van een biertje begreep die niet en begon me naar het kraampje te begeleiden. Pas toen de beker in zijn handen werd gedrukt, begreep die het en proosten we op de wedstrijd.

Steeds als ik denk dat die Japanners niet maffer kunnen zijn, presteren ze het om zichzelf te overtreffen. Ditmaal met de grasmat, deze lag er perfect bij en deed niet onder voor die in de Premier League. Wie echter denkt dat hier een professionele bewateringsinstallatie onder schuil gaat, heeft het mis. Vlak voor de aftrap kwamen er twee tuinslangen tevoorschijn en werd het veld met tien man sterk nog even gesproeid.


Vanaf de aftrap werden beide ploegen fanatiek aangemoedigd en kon een vermeende fout van de arbiter rekenen op een bescheiden fluitconcert. Zelfs in land waar de keizer god is en autoriteit de religie, durven ze dat in het voetbalstadion te betwisten. Zij het op kleine schaal, maar op elke andere plek het land is dat ondenkbaar.

Vlak voor rust kwam de thuisploeg, al stond ik op dat moment in de rij voor wat eten & drinken en werd het doelpunt dus gemist. In de 2e helft werd dat goedgemaakt met een prachtig schot in de kruising en een winner in de blessuretijd, al was het wel de uitploeg die daarvoor verantwoordelijk was. Snel werd er afscheid genomen van mijn ‘vriend’ en zette ik het op een sprintje van liefst 2,1 kilometer naar het stadion.


Treinen in Japan
Ik had namelijk 13 minuten de tijd om de trein te halen en daarmee ook de aftrap van de 2e wedstrijd Yokohama Marinos – Gamba Osaka. Op vertraging hoef je in Japan niet te hopen, want de treinen rijden nog strikter dan het geheugen van de vrouw. Voordeel is wel dat je alles kunt plannen en doordat alle perrons vooraf al vaststaan, hoef je geen Japans te spreken of te lezen om je weg te vinden. Het enige wat vereist is, is een werkende internet verbinding.

Behoorlijk bezweet en buiten adem was ik precies op tijd en kon ik me opmaken voor twee tussensprints. Die verliepen ook succesvol, al was de beloning geen medaille maar een extra wedstrijd. Spelend in het Yokohama stadion, was het wel een revisit om dat ik daar als eens was geweest voor het WK clubvoetbal. Het WK stadion is met een capaciteit van 72.000 echter veel te groot voor de Marino’s, dat nog niet eens een gemiddelde van 30.000 bezoekers trekt.

Want hoe fanatiek de voetbalsupporters ook mogen zijn, de brede belangstelling voor het spelletje zoals we die in West-Europa kennen hebben ze niet. Baseball is nog steeds by far de populairste sport van het land, al wint voetbal geleidelijk aan steeds meer terrein. Vooral onder jongeren zie je steeds meer een verschuiving van baseball naar het voetbal.

Na ik een kaartje aan de kassa had gekocht, was het zoeken naar de juiste ingang en dat was behoorlijk lastig. Het kaartje was duidelijk niet voorbereid op buitenlanders en er was noch een kleur of ingang nummer in begrijpelijke taal te bespeuren. Bovendien bevriezen Japanners als ze geen antwoord op je vraag hebben en wijzen uit paniek maar een richting heen.


Soms werkt dat in je nadeel, zo ook deze keer want ik kwam bij het uitvak terecht. Vijf minuten later werkte het echter in mijn voordeel en belandde ik op de hoofdtribune ter hoogte van de middenlijn. Vervolgens maakte ik een praatje met de steward bij de ingang  en de rest van de wedstrijd hoefde ik mijn kaartje niet meer te tonen om binnen te komen. Het voelde slecht om het vertrouwen van Japanners te misbruiken, maar voor een voordeeltje zetten wij onze principes even opzij.

Yokohama Marinos – Gamba Osaka
Terwijl ik me tussen, gillende, spelersvrouwen bevond, gingen de fans achter het doel goed tekeer. Bij de spelersopkomst pakten de Marinos uit met een kleine lichtshow in hun kleuren, een keer wat anders dan fakkels en rookpotten. Net als bij Willem II noemde zij zichzelf de Tricolores en voel ik een vriendschapsverband aankomen, zodra dit bekend wordt.


De wedstrijd was vermakelijk en eindigde onbeslist in een 1-1 gelijkspel. Beide doelpunten zijn echter het vermelden waard, de 0-1 werd namelijk van over de middenlijn gescoord en de gelijkmaker was een strakke vrije trap van z’n 25 meter in de kruising.

Het waren echter de brancard boys die de show stalen. Twee groepen van vier, langs iedere dog-out één, hadden de opdracht gekregen om in actie te komen zodra een speler geveld op de grond lag. Nu gebeurt dat bij het voetbal regelmatig en volgens een strak protocol maakte zij zich steeds klaar om bij het signaal het veld in te stormen. Helaas, voor hun en mij was het 33x vals alarm en waren al hun inspanningen voor niets geweest. Tja, je zult toch maar eens 5 seconden later bij de gewonde aankomen.


Manchester United van Japan
Op zondag stond met Urawa Reds – Sagan Tosu de laatste wedstrijd op het programma. Eerst genoemde is letterlijk én figuurlijk het Manchester United van Japan. De club is met afstand de populairste club van het land en domineert al jaren zowat elke supporters ranglijst. De belangrijkste, dé echte ranglijst, opvallend genoeg niet. De laatste landstitel en enige J-League titel stamt uit 2005. Urawa Reds won daarentegen wel twee keer de Aziatische Champions League, een opvallende statistiek.

Met dank aan het WK van 2002 speelt Urawa Reds in het toch wel imponerende Saitama stadion dat 63.000 toeschouwers kan herbergen. Het stadion was de locatie voor vijf WK wedstrijden, waaronder de halve finale tussen Brazilië en Turkije. Vooral dankzij de aparte dakconstructie is het alles behalve een standaard in het stadionlandschap.


Regen, regen en nog een regen
Opnieuw was ik ruim op tijd bij het stadion om wat sfeer te proeven. Het zonnetje van de dag ervoor had plaatsgemaakt voor wolken en met 90% kans op regen, was ik vast beraden om een overdekt kaartje te kopen. Helaas, hadden ze aan de kassa geen mogelijkheid tot pinnen en gezien het Saitama stadion zo ongeveer in de middle of nowhere ligt, moest ik een lastige keuze maken. Of al me geld uitgeven aan een duurder kaartje en vijf uur honger en dorst lijden of toch gaan voor het goedkopere kaartje en hopen dat de regen meevalt. De emotie won het van het verstand en bij het voelen van de eerste druppels had ik al spijt.

Met een rood shirt had ik wel een betere voorbereiding dan de dag ervoor en kon ik ongestoord plaatsnemen op de onoverdekte tribune achter het doel. Met twee relatief kleine korte onoverdekte zijdes en twee grote lange zijdes met een driehoekig dak, was het stadion veel leuker dan gedacht. De druppels hadden ondertussen plaatsgemaakt voor dikke regendruppels en bleken de Japanners toch een betere voorbereiding te hebben. De poncho’s, uiteraard wel in het rood, kwamen massaal tevoorschijn.


Voor mij zat er niets anders op dan nogmaals het Japanse vertrouwen te schaden. Ditmaal was het nog makkelijker, omdat een aantallen ingangen niet eens bevolkt werden door stewards. Een leeg stoeltje vinden was wel lastiger dan gedacht, want de eerste ring zat goed vol. Gelukkig is er altijd wel een lege plek en ondanks een paar gefronste wenkbrauwen van mijn buurman, werd er niets van gezegd.

De sfeer was andermaal goed en soms deed de gehele fan curve mee met het gespring en gezang van de kleine groep fanatiekelingen. Deze onderscheidden zich wel van de rest, door als enige geen poncho’s te dragen. Ondanks de aanwezigheid van z’n 1.000 uitsupporters, waren ze gehele wedstrijd nauwelijks te horen.

Uitsupporters
Toch verbaasden zij me in positieve zin, gezien het een vrij kleine club is en ze liefst 1.000 kilometers moeten reizen om Tokyo te bereiken. Sowieso hebben ze in Japan een echte ‘away’ culture, want op zaterdag had Gamba Osaka z’n 3.000 fans meegebracht en was het uitvak van Kawasaki Frontale (z’n 2.000 supporters) volledig uitverkocht.


Doordat zij zich echter niet misdragen kennen ze in Japan geen combiregelingen, lijken de uitvakken niet op provisorische gevangenissen, wordt er gewoon alcohol geschonken en is er geen colonne aan politie nodig om alles in het gareel te houden. In Nederland kan het gewoon niet, in Japan gelukkig nog wel.

Urawa Reds – Sagan Tosu
Terwijl de regendruppels hadden plaatsgemaakt voor een onophoudelijke stortbui, was de wedstrijd vrij gezapig. Tosu beperkte zich tot verdedigen en had geregeld elf man achter de bal. Urawa was echter niet in staat om het vele balbezit kansen te creëren en het bleef slechts beperkt tot enkele mogelijkheden. Overigens blonk één speler er in negatief opzicht bovenuit en vanwege zijn donkere huidskleur was ik toch wel benieuwd uit welk toeristisch oord die was gescout. Blijkt hij dus van Curaçaose afkomst te zijn en nog in de Jupiler League gespeeld te hebben. De echte kenners weten dat het dan om Quenten Martinus moet gaan. Het bleef dus 0-0 en dat leverde de spelers na afloop een fluitconcert op.


Inmiddels was ik me wel bewust geworden dat ik nog 2 kilometer door de stromende regen naar het station mocht lopen, in mijn T-shirt zonder poncho of paraplu wel te verstaan. Elke Japanner was daar natuurlijk op voorbereid en bereikte droog het stadion, terwijl ik mijn kleren kon uitwringen. Dat is misschien wel typerend voor de culturele verschillen tussen Nederlanders en Japanners.

Offline Saltacampos

  • Berichten: 989
  • Geslacht: Man
Re: Voetbal in - het land van de rijzende zon - Japan
« Reactie #35 Gepost op: mei 21, 2018, 11:36:13 »
Boeiend en amusant om te lezen, Nort, heel aparte (voetbal)cultuur daar in Japan, dat is wel duidelijk.
Het belangrijkste voetbal is het amateurvoetbal

Offline Vinnn

  • Berichten: 126
Re: Voetbal in - het land van de rijzende zon - Japan
« Reactie #36 Gepost op: mei 21, 2018, 16:32:44 »
Heel boeiend om te lezen! Zou mezelf niet zo zeer snel terugvinden in Japan - zeker niet voor het voetbal. Wel heel interessant om te zien hoe ver de voetbalcultuur imo afwijkt van wat ik gewend ben in NL.

Offline Nort

  • Berichten: 1847
Re: Voetbal in - het land van de rijzende zon - Japan
« Reactie #37 Gepost op: mei 22, 2018, 09:58:40 »
Heel boeiend om te lezen! Zou mezelf niet zo zeer snel terugvinden in Japan - zeker niet voor het voetbal. Wel heel interessant om te zien hoe ver de voetbalcultuur imo afwijkt van wat ik gewend ben in NL.
Bedankt, ik kan het iedereen aanraden om, als je toch in Japan bent, ten minste één wedstrijd mee te pakken :-)

Offline TeeZee

  • Berichten: 3405
  • Geslacht: Man
    • GroundhoppersNet
Re: Voetbal in - het land van de rijzende zon - Japan
« Reactie #38 Gepost op: mei 25, 2018, 14:16:22 »
Geinig verhaal weer. Overigens zie ik ook wel overeenkomsten met de Europese supporterscultuur. Die veel geroemde gele muur in Dortmund is feitelijk niet heel anders.