Auteur Topic: Across the Mersey  (gelezen 5788 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Hielke

  • Berichten: 864
  • Geslacht: Man
Across the Mersey
« Gepost op: apr 28, 2010, 23:33:43 »
Voorpret is ver te zoeken. Heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. In de ban van de IJslandse aswolk. Onze vlucht van Amsterdam naar Liverpool is al minstens zes keer geannuleerd en zes keer opgestegen. Tenminste, in mijn gedachten. De realiteit is, gelukkig, anders. Keurig op tijd gaat het toestel de lucht in. Op weg naar John Lennon Airport. Above us only sky.

Tijdens één van de 67 Heerenveense nederlagen van dit seizoen, besluiten medesupporter 1920 en ik om op voetbaltrip naar Engeland te gaan. Het land van God, Beer and Football. Het weekend van de Nederlandse burgeroorlog, pardon, bekerfinale, biedt de vrijheid om tóch nog een mooi einde aan het voetbalseizoen te breien. Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan.

Een verhaal in drie delen over voetbal, rugby, een zeer toevallige ontmoeting en héél veel Fish and Chips.





Part I; Ash, skunk, and flowers

Het is donderdagavond en Liverpool FC speelt Europees voetbal. Uit bij Atletico Madrid. In de ‘sportsbar’ van Liverpoolspeler Jamie Carragher is het drukker dan anders. Het restaurant heeft twee verdiepingen, waarvan de muren zijn beplakt met zeker honderd televisieschermen die allemaal dezelfde voetbalwedstrijd uitzenden. De Mediamarkt is er niets bij. Iedereen eet en kijkt.

Liverpool verliest, niemand juicht. Behalve de blauwgeklede man die ons aanspreekt als we naar het hotel lopen. Hij is voor Everton en vraagt waar wij vandaan komen. ‘Holland.’ ‘You need skunk?’, vraagt hij. We schudden nee. ‘Coke?’ Nee. We snuiven cultuur, dat is wel genoeg. ‘Or do you have some?’ Ook niet. Bij wijze van afleidingsmanoeuvre zeggen we naar Everton – Fulham te gaan. En we hopen dat Everton wint. Dat hoopt hij ook. ‘Cheers mate.’

Liverpool. Geen enkel beeld van de stad stond ons voor ogen. Nou ja, wat krakerige zwartwitbeelden dan, van The Beatles op een veerboot. ‘Ferry cross the Mersey’. En twee voetbalstadions – de reden van onze reis. ‘Het is een verrassend mooie stad’, is al snel de conclusie. Veel mooie Engelse straatjes, historische gebouwen en een fraai uitgaansgebied langs de Mersey.

Uitgaan lijkt de norm in Liverpool. Zodra de avond valt gaan jong en oud er op uit. De vrouwelijke helft dirkt zich op en gaat met een masker van make-up, getooid in korte rok de straat op. In Liverpool lopen vooral veel benen. In alle soorten en (for)maten. 


Zo'n pub kun je toch niet voorbij lopen?


Het uitgaansgebied bij Albert Dock.

Stanley Park is een groot, groen rustpunt in de stad. Ruim een kilometer lang. Aan de ene kant ligt Goodison Park – de thuishaven van Everton. ‘A walk through the park’ verder ligt Anfield Road. Ter oriëntatie besluiten we om beide ‘grounds’ uitgebreid  te verkennen.

De bus stopt in een straat vol met schimmige toko’s. Gesloten barretjes, kleine kruideniers en andere rommelhandel. Aan het einde van een typisch Engelse huizenrij staat het trotse Goodison Park. De gedateerde stadionomgeving zucht, steunt en kreunt voetbal. Een gemoedelijk oud vrouwtje leidt ons door de vezels van de historische ‘ground’. De tribuneconstructies zijn haast adembenemend. Vroeger speelde Everton op Anfield Road, benadrukt het vrouwtje nog maar eens. Een conflict over de rente van de stadionhuur maakte dat de oerclub uitweek en Goodison Park bouwde. ‘Hadden we de rente maar betaald’, grapt ze. ‘Dan was er nooit een Liverpool FC geweest.’

Een Evertonsupporter spreek mij aan en vraagt waar ik vandaan kom. ‘Heitinga, Van der Meyde, Atteveld.’ Hij dreunt een rijtje Nederlandse ‘Blues’ op. Die laatste is onlangs weggestuurd als trainer van ‘The Hague’, vertel ik. De man kijkt oprecht verbaasd. Hij trok spelers aan de oren en sloeg fotograven, licht ik toe. ‘A little bit crazy.’ Met een wat ongelovige lach op zijn gezicht loopt de man weg. Clubhelden verdienen in Engeland slechts eer en lof. Hoezeer ze zich ook misdragen; zoiets zeg je niet.


De entree van Goodison Park.


Welcome to Goodison Park.


Piepende turnstiles.


Everton's Abe. Dixie Dean.


This is Goodison.


Wow!


De moderne 'Park End'.


De fraaie zwevende tribune op de 'main stand'.


Spelerstunnel.


Dag Goodison. Tot zondag.


De parkwandeling leidt naar Anfield Road.

Voor het beroemde hek met ‘You’ll Never Walk Alone’ daarop, ligt een zee van bloemen en sjaals. Rode en blauwe sjaals, door elkaar heen. De herdenking van de Hillsborough-ramp ligt een paar dagen achter ons. Nooit zullen de 96 slachtoffers worden vergeten, staat er. Dat gebeurt dan ook niet, in Engeland.

Verbaasd over de onbewoonbare verklaarde afbraakhuizen die Anfield Road omklemmen, betreden we het stadion. De hoge verwachtingen worden niet waargemaakt. We zien een opvallend klein en ietwat klinisch geheel. De beroemde ‘Kop’ is een standaardtribune met wat uitloop naar boven toe. Twee omhooggevallen jongens verzorgen de stadiontoer. Zij benadrukken constant de onaantastbare grootheid van Liverpool FC. We worden er een tikje onpasselijk van, maar genieten in het fraaie museum niettemin van de rijke historie van deze club.


Het beroemde hek.


Herinneringen aan Hillsborough.


Anfield Road.


De achterburen van de miljoenenclub.


The Kop.


De legendarische oud-manager Bill Shankly.


Het beroemde bordje in de spelerstunnel. Even aantikken, uiteraard.


This is Anfield.


By far niet het mooiste stadion dat Engeland rijk is.


Het heilige gras.


De beroemde statribune The Kop, tegenwoorder ook een 'all-seater'.


Fraaie houten stoeltjes!


De oud-Engelse ratel. Thans een museumstuk.


Vroeger stond men hierop om voetbal te kijken.


En was men grijs en riep met de hand aan de mond.


De rijkgevulde prijzenkast.


Engeland en toegangsprijzen... Tja. Heeft u even?

Op de hoek bij het hotel is een pub. Zoals op elke hoek. Er is karaokeavond.  Helaas liggen de camara’s op de kamer. Een fraaie mix van Jiskefet, Mr. Bean en Fawlty Towers trekt aan ons voorbij. Oude mannetjes gaan los op de dansvloer en flirten met de jonge meiden. Een man van middelbare leeftijd danst indrukwekkender dan ik Michael Jackson ooit heb zien doen. Zijn onnavolgbaar vlugge danspassen en naar alle kanten volledig buigbare knieën maken tureluurs.

De kop is er af. Op naar Manchester United - Tottenham Hotspur en Everton - Fulham. Proost!



(Het merendeel van de foto's is van 1920. Later meer.)
« Laatst bewerkt op: jan 01, 2011, 19:29:09 door Hielke »

Offline Peenvogel

  • Berichten: 634
  • Geslacht: Man
Re: Across the Mersey
« Reactie #1 Gepost op: apr 29, 2010, 09:21:21 »
Mooie foto's en leuk verhaal tot nu toe. Ik wacht in spanning af. Goodison Park ben ik met Feyenoord wel eens geweest. Maar daar staat me weinig van bij aangezien we iets teveel pints hadden genuttigd ;)

Offline Niels_Zitterd

  • Berichten: 836
  • Geslacht: Man
Re: Across the Mersey
« Reactie #2 Gepost op: apr 29, 2010, 09:46:11 »
Op Goodison Park heb ik mijn eerste Engelse wedstrijd gezien.
Ik vond het een machtig stadion.
De Bullens Road stand is een van de mooiere tribunes die ik ooit heb gezien.

Zelf zaten wij toen op het Top Balcony. Alleen maar ouderwetse houten klap stoeltjes waar je niet in past, als je meer dan 70 kilo weegt. Fantastisch!

Offline Hugo

  • Berichten: 2768
  • Geslacht: Man
    • Cheese & Union
Re: Across the Mersey
« Reactie #3 Gepost op: apr 30, 2010, 09:02:50 »
Anfield is inderdaad niet het allermooiste stadion daar, maar het blijft een bijzondere plek.

Offline Hielke

  • Berichten: 864
  • Geslacht: Man
Part II; Drinking Pints and watching United
« Reactie #4 Gepost op: apr 30, 2010, 10:33:06 »
Part II; Drinking Pints and watching United

Wie denkt dat een voetbalbezoek aan Engeland ontspannen is, heeft het mis. Om half zeven ’s ochtends piept de wekker ons uit het krakende hotelbed. Een uur later zitten we –met een droog afhaalcroissantje en flesje jus d’orange in de hand- gapend in de trein naar Manchester. Op weg naar de lunchwedstrijd op Old Trafford, dat, zo constateren wij tegelijkertijd, toch een magische klank heeft. Het voelt spannend. Avontuurlijk. Alsof we voor het eerst een voetbalwedstrijd gaan bezoeken.


The first train to Manchester.

Engelse voetbalkaarten zijn duur. Tussen de 30 en de 40 pond. Echter, misschien wel daarom vrij eenvoudig te verkrijgen, via de clubs zelf. Met uitzondering van de ‘Grote Vier’. Er zijn nou eenmaal best veel mensen die Manchester United tegen de Spurs willen zien spelen. Zeker omdat het de titelkandidaat tegen de verrassende nummer vier betreft.

Via via (met dank aan Han) hebben wij onze plaatsen bemachtigd. Een Nederlandse supporter van Manchester United heeft ons het adres gegeven van een pub in Manchester. The Paramount. Bij een bevriende Mancunian kunnen we daar vanaf 9:00 twee seizoenkaarten ophalen. Bij Webby. ‘Je herkent hem wel, het is een markant figuur. Hij is nogal stevig en heeft altijd een pint bier in zijn hand.’

Minstens veertig supporters in de pub blijken aan die beschrijving te voldoen. Toch vinden we Webby snel. Hij kijkt afkeurend naar ons glaasje cola. ‘What the fuck is that, mate?’ Ik zeg dat wij in Nederland geen bier drinken om negen uur ’s ochtends. Dat begrijpt hij niet. We krijgen twee seizoenkaarten van hem en blijven aan de praat. ‘You are drinking pints and wachting United’, zeg ik tegen Webby. ‘Yes mate’, lacht hij. ‘That’s a really good description of my life.’

Trots vertelt 1920 dat hij in de laatste vijf seizoenen maar één officiële wedstrijd van sc Heerenveen heeft gemist. Webby hoort het ongeroerd aan. ‘In de laatste 21 seizoenen,’ zegt hij dan, ‘heb ik geen enkele wedstrijd van United gemist. Geen officiële wedstrijd, maar ook geen vriendschappelijke.’ Wij zijn ‘totally flabbergasted’.

Webby trekt een medesupporter aan zijn mouw. ‘Hij’, knikt hij, ‘heeft in de laatste 27 jaar geen wedstrijd gemist. Ook niet van de reserves. En hij woont in Wales.’ Ik kijk naar 1920 en schiet in de lach. ‘Laten we naar Old Trafford gaan’, zegt hij wijselijk.

‘Protest scarf, just five pounds!’ De man op het perron heeft zijn handen vol met groene-gele sjaals. Iedereen koopt er een, of heeft het ding al om de nek hangen. Een supportersprotest tegen de Amerikaanse clubeigenaar Glazer, die de club financieel leeg zou zuigen. Groen en geel zijn de eerste clubkleuren van United. Er zijn ook protestsjaals met ‘Love United, Hate Glazer’ daarop gedrukt. Die kopen wij.


Protestsjaals te koop.

Drie uur voor de wedstrijd zien de toegangswegen naar het ‘Theatre of Dreams’ rood-groen-geel van de mensen. Een voetbalbeleving zoals wij die in Nederland niet kennen. Op iedere hoek van de straat zijn pubs, staan kleine fanshopjes en hamburgerkramen. Waar je ook loopt; overal die zelfde vette lucht. Sterker en geconcentreerder dan drie IJslandse aswolken.


Gezellige drukte richting het stadion.


De straat is vernoemd naar een clubicoon.


Old Trafford komt in zicht.


Fraaie afbeelding op de voorzijde.


De Abe van Manchester. Sir Matt Busby.


De vliegramp waarbij bijna een heel elftal omkwam -'The Busby Babes'- wordt nooit vergeten.

Rond het middaguur zit er niets anders op dan een berg veel te vette patat met tomatenketchup naar binnen te stouwen. Voor wie dit zelfde effect wil ervaren, zonder helemaal naar Manchester af te reizen: drink rond het middaguur een literfles vloeibaar frituurvet leeg, daar achteraan een halve liter cola en laat het geheel zich een kwartiertje in de maag vermengen.

Met onze gelegenheidsseizoenkaarten melden we ons onderop de Stretford End – de beroemdste, oudste en traditioneel meest luidruchtige tribune van Old Trafford. Fantastische plaatsen in één van de mooiste grote stadions waar ik geweest ben. Immens groot en toch benauwend compact, zeker wanneer het met 75.000 mensen afgeladen vol zit. De sfeer is boven verwachting goed. Niks geen klapvee. Nee, zingen uit volle borst. ‘Glóóóóry, glóóóóry Man. Uníííííted!’


Old Trafford.


De eerste supporters melden zich.


All the way from Africa!


Landgenoot Van der Sar loopt zich warm.


Warming-up.


De fraaie, lang gerekte hoofdtribune stroomt vol.


Het grote uitvak ook.


The Yid Army.


Zoekplaatje.


De grote baas meldt zich, we kunnen beginnen. Sir Alex Ferguson; op Old Trafford liefkozend 'Fergie' genoemd.


Opkomst vanuit de hoek van het stadion.


Ook Gomes is er klaar voor.


Beginnen maar!

De topwedstrijd is geen topwedstrijd. Daarvoor is het niveau van beide kanten te min. Het regent ‘fucks’. Mijn achterbuurman voorziet haast de gehele Stretford End van commentaar. Na een wat onzekere actie van Edwin van der Sar, schreeuwt hij het uit. ‘Van der Sar! Sometimes you really piss’ me off!’. 

De kampioensvreugde op Old Trafford barst los wanneer clubicoon Ryan Giggs de thuisclub via een penalty op voorsprong zet en (tijdelijk) 'on top of the League'. Al snel juichen de duizenden meegereisde Spurs-fans, echter. Hun ploeg maakt 1-1. Het prachtige ‘Oóóóóh whééén thééé Spúúúúúúúrs, góóó mááárchííínnn ííínnn’ vult als hemels gezang het verder stille stadion.

Bij Tottenham valt Aaron Lennon in. Het staat inmiddels weer 2-1. Lennon trapt in zijn eigen schijnbeweging. ‘Who do you think you are?’, roept onze achterbuur met zwaar accent. ‘John Lennon?’ Na opnieuw een penalty van Ryan Giggs is het 3-1 en dus party time op Old Trafford. De mooiste liederen worden van stal gehaald, en besluiten een indrukwekkende voetbalervaring.


Van der Sar had geen drukke middag.


Paul Scholes; ook al zo'n meubelstuk op Old Trafford.


Aandachtige toeschouwers.


Fergie kijkt gespannen toe.


Modric van de Spurs is een groot talent. 'De Cruijff van de Balkan', al heeft Heerenveen de échte.


Wie was er eerst?


Penalty Giggs.


Goal!


Het feest kan beginnen.


Het uitvak juicht na de 1-1 uit een corner.


De als verwende vedette rondlopende Nani maakt een fraaie goal.


En dus juicht Old Trafford.


Nog een doelpunt vanaf de stip. Weer Giggs.


'United, Top of the League!'


'We want Glazer out, we want Glazer out!'


De verdiende eindstand.


Een mensenzee verlaat Old Trafford.

Wie denkt dat een voetbalbezoek aan Engeland ontspannen is, heeft het mis. De race tegen de klok begint. Tussen het eindsignaal op Old Trafford, en het beginsignaal bij de rugbywedstrijd St. Helens – Leeds Rhinos, zit exact drie uur. Onder normale omstandigheden ruimschoots genoeg om de afstand te overbruggen. Alleen in dit geval zijn er nog 74.998 mensen die zich richting Manchester centrum begeven.

Toch laten wij ons het voorgenomen rugbybezoek, aan een ‘geweldige oude bak’, niet zomaar ontnemen. Braaf wachten we in de brandend hete aprilzon ruim een uur op een plaatsje in de metro. Het wordt nu een dubbeltje op z’n kant. We stappen uit bij het treinstation en rennen naar de metrohalte, op naar het volgende treinstation. Daar wacht de trein naar St. Helens. Maar treinen wachten niet. Om acht over half vijf vertrekt de trein. We zijn net op tijd. Gelukkig. Nog één uur en zeven minuten before kick-off.

Op het treinstation St. Helens Junction pakken we een taxi naar het stadion. Dan komen we nog op tijd, rekent 1920. De deuren gaan open en we stappen uit op wellicht het meest onbeduidende station van Engeland; tientallen kilometers verwijderd van het stadion. Zonder mensen, bussen en taxi’s. ‘We halen het nooit’, zeg ik. In een uiterste poging spreken we een Engelsman aan. ‘You would visit the Saints?’, vraagt hij verbaasd. ‘But they play in 45 minutes from now.’ Wij knikken, enigszins radeloos.

Dan valt het verlossende woord. ‘I call a taxi for you’, zegt de Brit. Niet veel later stappen we in, om één minuut voor aanvang van de wedstrijd het krakende stadion van St. Helens Rugby Club te betreden. Korrelige zwartwitfoto’s van Engelse voetbalstadions uit vervlogen tijden worden werkelijkheid. Volgepakte statribunes, met imposante golfplaatdaken bedekt met mos. Alles is oud. Zo oud, dat St. Helens volgend seizoen in een nieuw onderkomen speelt. Ik kijk meer naar de tribunes, dan naar het rugby. Een gepassioneerde, felle sfeer rolt van de ‘terraces’.


Knowsley Road, het stadion van St. Helens. Tegenwoordig met een gedrocht van een sponsornaam.


Een leuke, rommelige buitenkant.


Het affiche van de dag.


In de serie: turnstiles.


In de serie: toilethoppen.


Precies op tijd zijn we binnen.

Het is genieten, in het avondzonnetje. We verbazen ons over het knetterharde, maar tegelijkertijd zeer faire rugbyspel. Hoe langer je er naar kijkt, hoe meer je het spelletje 'ziet'. De verwensingen vliegen ook hier door de lucht. 'You fucking lazy bastard!' De regels óm het veld lijken nog strenger dan bij het voetbal. Een steward met Sky Sports-embleem op z'n jas verzoekt ons te stoppen met fotograferen, anders worden we uit het stadion verwijderd.

Dan maar rugby kijken. De thuisclub verplettert de gehate rivalen uit Leeds. De grote tribune vol uitpubliek stroomt langzaam leeg. Het gezang van het thuispubliek is mooi, puur en massaal.  ‘Oóóóhhh when the Saints, go máááárchin’ in!’


Het oude Knowsley Road zit al compleet volgepakt.


De hoofdtribune.


Het uitvak vol met Leeds-fans.


Schitterende tribune!


Onze staanplaatsen.


Actie aan de overzijde.


Sky Sports doet live verslag, vanaf een bouwsteiger...


De bonkige rugbyspelers vechten om de bal.


Het thuispubliek kijkt zeer tevreden toe.



Precies op tijd voor Match of the Day ploffen we neer op het hotelbed. Ik zie met moeite dat Manchester United wint van de Spurs. Tijdens de daaropvolgende samenvatting val ik in slaap. 

(Het merendeel van de foto's is van 1920. Het laatste deel van dit verhaal volgt binnenkort.)
« Laatst bewerkt op: apr 30, 2010, 11:36:56 door Hielke »

Offline Gert

  • Berichten: 197
  • Geslacht: Man
  • Ray Wilson, the forgotten hero
    • The Ray Wilson project
Re: Across the Mersey
« Reactie #5 Gepost op: apr 30, 2010, 23:05:42 »
zucht... genieten geblazen dit.

Offline Joost

  • Berichten: 7924
Re: Across the Mersey
« Reactie #6 Gepost op: mei 01, 2010, 14:34:28 »
Knowlsley Road, wat blijft het fantastisch. Ik heb er nooit een wedstrijd gezien maar blijvende herinneringen. Twee, of was het driemaal?, voor een dichte deur gestaan voordat we eindelijk binnen mochten.

Offline hgrm

  • floodlight-fetisjist
  • Administrator
  • Berichten: 4377
  • Geslacht: Man
Re: Across the Mersey
« Reactie #7 Gepost op: mei 01, 2010, 21:51:26 »
Hier ook sweet memories aan Knowlsey Road.
Tweemaal zonder wedstrijd geweest, één keer voor een rugbywedstrijd en één keer voor een voetbalwedstrijd (St Helens Town vs. FC United). En ze doen er inderdaad verschrikkelijk moeilijk over fotograferen....Toen ik later in Castleford was (ook zo'n heerlijke oude rugbybak), zeiden ze nog schamper dat ze daar niet zo moeilijk deden als in Saint Helens toen ik aan het fotograferen was.
Laatste nieuwe stadion (516): De Groote Wielen - Rosmalen

Offline HJanneman

  • Berichten: 679
  • Geslacht: Man
Re: Across the Mersey
« Reactie #8 Gepost op: mei 01, 2010, 23:45:28 »
Genoten!

Ik kon even mijn aandacht op de dag van morgen verzetten!

Offline Hielke

  • Berichten: 864
  • Geslacht: Man
Re: Across the Mersey
« Reactie #9 Gepost op: mei 02, 2010, 10:53:40 »
Mooi zo, leuk om te horen.

Goed dat we direct na binnenkomst als idioten zijn gaan fotograferen, op Knowsley Road. Nog voordat de steward ons terug floot.

In Engeland vind ik het altijd opvallend dat de meeste mensen zo'n oude bak niet lijken te waarderen. De Portsmouth-supporters schaamden zich voor Fratton Park en bij St. Helens lijken ook veel mensen uit te kijken naar een nieuw onderkomen. 'Knowsley Road? That's a shite ground', zei onze vriendelijke taxichauffeur.

Offline Hielke

  • Berichten: 864
  • Geslacht: Man
Re: Across the Mersey
« Reactie #10 Gepost op: mei 02, 2010, 21:50:45 »
Part III; Blue and white at Goodison Park

Voetbaltrips als die naar Liverpool, bereid ik altijd gedegen voor. Adressen, locaties, treintijden; alles zoek ik van te voren op. Toch was Tranmere Rovers volledig aan mijn aandacht ontsnapt. De 126 jaar oude voetbalclub blijkt echter op een steenworp afstand van Liverpool te voetballen. Vlak over de Mersey, in Birkenhead. ‘Zullen we naar het Beatles-museum gaan, of naar Prenton Park?’ stel ik een retorische vraag aan 1920.



Wie zonder voorkennis en geblinddoekt naar Prenton Park wordt gebracht, weet bij het zien van het stadion direct dat het een Engelse ‘ground’ betreft. Dat zie je, dat ruik je en dat hoor je. Helaas blijkt alles potdicht. Tot we het stadion bijna rond zijn gelopen, en een hek open zien staan. We lopen de ‘groundsman’ tegen het lijf. Zo’n clubmannetje dat zestien uur per dag in het stadion aanwezig is. Veel moeite kost het allemaal niet. De man begrijpt best dat wij als Nederlanders geïnteresseerd zijn in het stadion van een League One club, die op het punt staat af te dalen naar het laagste Engelse profniveau.

We mogen mee. Naar het veld, naar de kleedkamers, naar de kamer van de trainer. Trots toont hij ons zijn paleisje. ‘Vroeger telden we mee’, verzucht hij. ‘Dan kwamen oud-spelers van Liverpool en Everton hier voetballen. Now we are a struggling club.’ Soms, heel soms zit Prenton Park vol, vertelt hij. Als Liverpool er een oefenwedstrijd speelt.


Het is vernoemd naar de pub. Of andersom.


Door het dichte hek naar binnen gluren.


Tijd om naar binnen te gaan!


Tinus de Terreinknecht is druk doende. De man heeft een seizoenkaart van Liverpool FC, overigens.


De spelerstunnel in.


Ze kunnen er nooit genoeg van krijgen, die van Tranmere...


Een luxere kleedkamer dan die van Liverpool, trouwens.


Iets voor Heerenveen?

Voordat we afscheid nemen, duikt de man een gangkast in en haalt acht programmaboekjes (á drie pond per stuk) tevoorschijn. ‘There you are’, zegt hij, en drukt ons allebei vier boekjes in de handen. ‘You can read about us.’

Is het dan alleen maar voetbal, voetbal, voetbal, daar in Liverpool? Nee hoor. In de vrije uurtjes is het cultuur snuiven geblazen, zoals onderstaande foto’s bewijzen.


Ze hebben ook een kerk.


Twee zelfs.


En Chinatown. Voor de liefhebber van Chinees eten.

Goed, serieuze zaken dan. Everton – Fulham. Traditiegetrouw gaan wij vroeg naar het stadion. In het centrum draagt plotseling iedereen een Everton-shirt. Niet voor niets noemt Everton zichzelf ‘The People’s Club’.

Een stadion met wedstrijd is anders dan zonder. Drie uur voordat Everton – Fulham begint, lopen jong en oud, recht en krom –maar allemaal blauw, door de mooie straatjes rondom Goodison Park. In een volle en benauwde pub zien we Aston Villa winnen van Birmingham City. Buiten is er die onafscheidelijke vette frituurwalm. Die, dat moet gezegd, na vier dagen in Engeland behoorlijk tegen gaat staan.

Er zit niets anders op dan een portie vette friet met ketchup te kopen. Dat doet overigens iedereen. De lunchkaart in Goodison Road biedt de volgende keuzemogelijkheden: Fish, Chips of Fish and Chips. Of een hamburger.


The People's Club.


Voetbal en religie vechten om voorrang. Op deze zondag geen dienst, maar programmaboekjesverkoop in de kerk naast het stadion.


De lunch.


De ultra's gaan naar binnen.

Tijdens de eerdere rondleiding door het stadion, stonden we op de fraaie hoofdtribune. Nu we onze plaatsen op de eerste rij van de Park End –achter de rolstoelen- opzoeken, zien we pas écht wat een fraai bouwwerk de main stand is. Stadionkunst. Een klein meisje loopt langs de tribunes, ze gooit toffees naar de mensen. Een goede traditie. Vroeger, heel vroeger, was er op Goodison Park namelijk een oude mevrouw die snoepjes verkocht. Toffees. De bijnaam van Everton.


Rollatorpubliek!


De schitterende hoofdtribune.


The Toffees.


De dorpsgek.


Vlaggen van supportersclubs uit het hele land - en daarbuiten.


Fulham FC. Finalist in de Europa League.


Nevland ziet twee Heerenveensupporters zitten.


De wedstrijd is begonnen.

De sfeer op Goodison Park valt wat tegen. Vooral veel geklap, geoeh, -ah en –bóóh, maar weinig gezang. Het mooie weer, het vrijwel lege uitvak en de weinig aansprekende tegenstander zijn daar wellicht debet aan. De wedstrijd is ook al niet om over naar huis te schrijven. Pas als Erik Nevland zorgt voor de voorsprong van Fulham –en juichend voor de Park End enkele anti-Groningen teksten naar zijn hoofd krijgt- komt de wedstrijd los.

‘Fucking wake up, fucking Everton. You are playing fucking awful.’ Mijn buurman zegt het met zoveel nadruk, dat de klodders spuug in het rond vliegen. Leuk voor ons, en voor hem: Everton trekt de zaak nog recht. In de 93ste minuut krijgt het een penalty en benut die. Arteta viert de 2-1 pal voor ons neus. En zo wordt het toch nog best gezellig, maar kijken we vooral vaak naar de tribunes. Dit is een juweel van een stadion.


Het 'balkon'.


0-1, Erik Nevland.


Volle bak.


Everton maakt gelijk - doelman Schwarzer baalt.


Dat is nog eens zuur kijken.


De zon schijnt op Goodison.


De Australiër Tim Cahill komt enorm hoog bij de kopduels.


Hij staat in het veld, scheids!


93e minuut; penalty voor Everton.


Arteta neemt hem.


Gespannen koppies.


Hij zit er in, hij zit er in!

We blijven na de wedstrijd foto’s schieten van de hoofdtribune, tot een steward ons wegstuurt. ‘Nou hebben jullie wel genoeg foto’s’, zegt ze, met een boze blik. ‘Ga maar naar huis.’Ze begrijpt onze adoratie van het bouwwerk duidelijk niet. Zonde. Blijkbaar gaan zelfs de mooiste tribunes wennen, als je er maar vaak genoeg naar kijkt. Niet te vaak naar Everton gaan, is de moraal van het verhaal.


Nou vooruit, nog eentje dan.

Na afloop besluiten we om niet direct terug naar het hotel te gaan, maar een ijsje te kopen en rustig te kijken hoe Goodison leegstroomt. Vanuit de mensenstroom komen twee jongens op ons afgestapt, allebei met een Everton-sjaal om hun nek. Ze begroeten 1920, in het Nederlands. Die kijkt verbaasd. Ik kijk zo mogelijk nog verbaasder. En ik denk heel hard na, want die jongens heb ik al vaker gezien.

Ineens valt het kwartje. Zij zijn ook supporter van Heerenveen, en ook regelmatig bij uitwedstrijden. Zo hebben we als viertal tijdens de befaamde veegpartij (4-2) bij Roda nog een cynisch liedje ingezet. ‘En koop er nog maar één, en koop er nog maar twee, etc.’ ‘Jullie doen de even getallen, wij de oneven getallen’, had 1920 gezegd. Nu staan we hier, voor Goodison Park. Op een zondagmiddag in april. Zonder enig overleg vooraf. En bovendien overnachtend in hetzelfde hotel. Toeval bestaat niet.

’s Avonds eten we een bananasplit in de sportsbar van Jamie Carragher, zijn getuige van een bloederige vechtpartij in een uitgaanswijk en heffen in een uitgestorven pub tegen middernacht het glas.

‘Dat die aswolk snel mag komen.’


De kerk en de kathedraal.

(Het merendeel van de foto's is van 1920. Waarvoor dank.)
« Laatst bewerkt op: mei 02, 2010, 21:58:28 door Hielke »

Online TeeZee

  • Berichten: 3452
  • Geslacht: Man
    • GroundhoppersNet
Re: Across the Mersey
« Reactie #11 Gepost op: mei 02, 2010, 22:09:56 »
Allemachtig, hoeveel zoom heeft jouw camera? Welke camera héb je überhaupt?!!

Offline wekke

  • Berichten: 2595
  • Geslacht: Man
Re: Across the Mersey
« Reactie #12 Gepost op: mei 02, 2010, 22:35:37 »
Knap verslag! Dergelijke verhalen doen me meer en meer verlangen naar het groundhoppen in Groot-Brittannië.

Offline Hielke

  • Berichten: 864
  • Geslacht: Man
Re: Across the Mersey
« Reactie #13 Gepost op: mei 03, 2010, 07:55:24 »
Allemachtig, hoeveel zoom heeft jouw camera? Welke camera héb je überhaupt?!!

Geen flauw idee, dat moet je mijn reisgenoot vragen. Hij heeft de meeste foto's gemaakt, zoals hij dat ook altijd doet voor www.feanfans.nl. Zijn camera is een Olympus en hij paste in de handbagage.

Offline Peenvogel

  • Berichten: 634
  • Geslacht: Man
Re: Across the Mersey
« Reactie #14 Gepost op: mei 03, 2010, 11:53:04 »
Mooie foto's wederom. Nog meegedaan aan de wave gisteren?